Mailkat
Oogproblemen

STAAROPERATIE

Het rechter oog was nu weer prima in orde, maar in het linker oog had ik nog een contactlens en aan de staar in dat oog moest ook nog wat gedaan worden. Ik besloot de tijd te nemen. Wetende dat ik nastaar had in het rechter oog en dat die behandeld moest worden, wilde ik eerst dat oog volledig in orde hebben voor ik iets zou laten doen aan mijn linker oog. Begin 2010 kreeg ik zoveel last van de contactlens in mijn linkeroog dat ik terug ging naar het ziekenhuis om over de nastaarbehandeling te praten die de weg vrij moest maken voor de operatie aan mijn linker oog. De nastaar werd in juni behandeld en meteen daarop aansluitend werd besproken hoe het linker oog behandeld zou kunnen worden. Ik gaf aan dat de irritatie aan mijn oog door de contactlens zodanig was dat ik ’s avonds de lens uit deed en dan maar met alleen mijn rechter oog keek. Daarmee kon ik redelijk uit de voeten. Dr. Beerthuizen stelde dat ik mogelijk een kandidaat was voor monovisie. Bij monovisie is het ene oog ingesteld op een andere afstand dan het andere oog. In mijn geval zou mijn
bigstock_PC_girl_28898156
rechteroog – het dominante oog – in de verte kijken en het linker oog dichtbij. Het leek me niks, maar ik besloot op zijn voorstel in te gaan om het uit te proberen met een contactlens. Er gebeurde iets wat ik totaal niet verwacht had: ik was er binnen een dag aan gewend en vond het fantastisch. Ik kon ineens weer een menukaart in het restaurant lezen zonder dat ik een bril nodig had, ik kon op de computer kijken zonder bril, ik kon de post uit de brievenbus halen en ter plekke uitsorteren wat voor mijn buurman was en wat voor mij zonder dat ik eerst een bril moest zoeken, ik kon kortom plotseling van alles wat ik al opgegeven had dat ik ooit nog zou kunnen. Ik zei dus na de testperiode van drie maanden volmondig ja tegen het voorstel om de te plaatsen lens in het linker oog op een korte afstand in te stellen. Ik meette 60 cm. van mijn oog tot de computermonitor. Een lens voor die afstand leek me perfect.

Op 22 september 2010 werd de operatie uitgevoerd. Nu was er uiteraard geen sprake van narcose. Ik kneep ‘m een beetje omdat ik gelezen had dat ik onder een laken zou liggen, met alleen het oog dat geopereerd zou worden zichtbaar voor de chirurg. Weliswaar zou extra zuurstof worden toegevoegd, maar mijn lichte claustrofobie liet zich niet zomaar afzetten. Ik werd, nadat ik in de wachtkamer drie keer was gedruppeld voor de verdoving en om de pupil te vergroten, in operatiekleding gegoten en ging in een andere ruimte in een stoel liggen. Via een infuus kreeg ik een middeltje om de scherpe kantjes van de spanning eraf te halen. Mijn hoofd viel in een keurig kuiltje in de stoel en over mijn hoofd werd een soort tape van links naar rechts gespannen waardoor ik het ook niet meer kon bewegen. Ik
Nieuw lensje
vroeg de arts af en toe even te melden wat hij aan het doen was, zodat ik een beetje kon volgen waar hij was. Dat deed hij ook en hij kletste me er deskundig doorheen. Van dat laken wat ik over me heen gehad moet hebben, heb ik niet eens gemerkt dat het werd neergelegd. Ik kreeg nog een laatste druppeltje in mijn oog voor de operatie en vervolgens werd de lens verwijderd. Ik zag geen beeld meer maar wel prachtige kleuren. Het nieuwe lensje werd geplaatst en het oog werd afgedekt met een verband met daaroverheen een plastic kap die met pleisters werd vastgezet. De hele operatie duurde ca. 10 minuten. Aan de arm van een verpleegkundige wandelde ik terug naar de wachtkamer, dronk een kop koffie en ging naar huis.

De volgende ochtend ging het verband eraf. Het oog was rood van het bloed en het beeld dat ik had nog een beetje waterig. Later die dag ging ik terug voor controle. In de wachtkamer kwam ik een dame tegen die eveneens de dag ervoor geopereerd was. Tot mijn verbazing was er nauwelijks iets aan haar oog te zien. Dat blijkt dus ook mogelijk, maar ik hoorde van de arts dat dit toch wat minder gewoon was. Alles was in orde. In de weken die volgden trok het bloed weer weg en zakte het lensje dieper in het lenszakje. Twee dingen vielen op naarmate het zicht verbeterde: allereerst zag ik voorwerpen niet meer ongelijk, maar volledig gelijk. Ik was de aniseiconie half vergeten, maar na de staaroperatie, viel de positieve verandering meteen op. Alles wat ik zag was weer even groot. Maar er viel ook iets anders op, nl. dat ik niet even scherp zag met het linkeroog als met het rechter. In het linkeroog had ik een cylinderafwijking, en hoewel die niet heel groot is, is het toch voldoende om een licht verschil in scherpte te zien. Hoewel ik behoorlijk goed kan lezen op een korte afstand, is het lezen van lange stukken daardoor wat vermoeiender en een reden om uiteindelijk toch een leesbril aan te schaffen.
subconjunctivale bloeding

Na de operatie kreeg ik twee keer een bloeding in het oogwit, die zich ook beide keren aandiende na een nachtje slapen. Het waren geen bloedingen in het oog, maar subconjunctivale bloedingen. Dit zijn bloedingen tussen het slijmvlies van het oog en het oogwit. Ze zijn niet gevaarlijk en verdwenen ook weer na verloop van tijd.

 

NIEUWE PROBLEMEN

Voordat ik me laat behandelen voor wat dan ook, maar zeker aan mijn ogen, lees ik me helemaal suf over wat me te wachten staat. Dat had ik uiteraard ook gedaan bij de staaroperatie en ik wist dus dat zelfs aan deze operatie die zoveel voorkomt, risico’s zitten. Een staaroperatie maakt toch dat de glasvochtruimte anders wordt en je moet wel weten wat er kan gebeuren. Ik was dus voorbereid toen ik twee maanden na de operatie een achterste glasvochtloslating kreeg, die ik op basis van de ervaring aan mijn rechter oog meteen als zodanig herkende. Ook nu ging die loslating gepaard met veel lichtflitsen. Ik rende meteen naar het ziekenhuis om het netvlies te laten controleren. Dat had het goed gehouden gelukkig, er waren geen scheurtjes te zien. Na een paar dagen namen de lichtflitsen af, op een kleine flits in de ooghoek na. De glasvochtloslating bleek weer een forse mist in oog te veroorzaken, die behoorlijk storend was. Ik besloot opnieuw een tijd eerst te proberen of gewenning niet een oplossing was. In november 2011 had ik contact met dr. Beerthuizen, voor de voorlopig laatste controle in de staarbehandeling. Ik besprak de troebelingen met hem en de vermoeidheid om te kijken met dit oog. Ik had inmiddels een bril aangeschaft om het rechteroog weer in te schakelen bij het kijken op korte afstanden. Hij adviseerde me opnieuw te gaan praten met prof. Ringens. Dat deed ik en prof. Ringens stelde vast de troebelingen mogelijk nog erger waren dan in het rechter oog. We besloten tot een operatie die op 6 december 2011 plaats vond. Het verschil met de operatie aan het rechter oog was dat ik nu niet onder narcose hoefde en dat er een andere techniek gebruikt werd. De naalden die het oog in gingen waren een stuk kleiner (23 G), waardoor hechtingen niet meer nodig waren. Tijdens de operatie lag ik weer onder een laken waarbij alleen een stukje vrij gemaakt werd voor het oog. De verdoving in het oog is tien tellen vervelend doordat het lijkt alsof er enorme druk op het oog komt te staan. Daarna verdwijnt dat. De mensen die met je bezig zijn, zie je niet meer. Het licht was fel wit in allerlei schakeringen. Ik vond het bijzonder om de naald te zien bewegen in het oog (de lens was weliswaar uitgeschakeld, maar het netvlies uiteraard niet) die al het glasvocht opzoog. De operatie was na ongeveer 45 minuten voorbij. Het risico op infecties blijft bij deze operatie aanwezig, zodat strakke controle bestaat in de eerste 24 uur na de operatie. Alles ging gelukkig goed. Het oog zag uiteraard erg rood, maar de genezing ging een stuk sneller dan aan het rechter oog. Het oog blijft nog een tijdje roze en wat gevoelig voor temperatuurwisselingen (tranen bij het naar buiten gaan), maar dat zal na verloop van tijd allemaal wegtrekken.

 

ONTWIKKELING IN DE BEHANDELING VAN FLOATERS

In de maanden voorafgaand aan de operatie zocht ik nog naar alternatieve behandelingen voor de troebelingen. Ik heb in de loop der jaren heel wat voorbij zien komen, van compressen en enge drankjes die zouden helpen (niet dus) tot de 20, 23 en 25 Gauge vitrectomie en alles wat ertussen zit. Pas heel recent lijkt er een techniek te ontstaan die – laat ik me voorzichtig uitdrukken – mogelijkerwijs iets zou kunnen betekenen voor mensen die flink last hebben van floaters, maar niet zo erg dat een operatie gerechtvaardigd is. Die techniek wordt in de VS uitgevoerd o.m. door dr. John Karickhoff, in Engeland door dr. Brendan Moriarty en in Nederland door dr. Feike Gerbrandy (maar ook dr. Beerthuizen bleek deze behandeling in enkele gevallen toegepast te hebben). De techniek bestaat eruit dat met een laserapparaat, een zgn. YAG Floaterectomie of YAG Laser vitreolyse wordt uitgevoerd, waarmee een deel van de floaters kunnen verdampen. Een deel, want floaters die zich te dicht bij het netvlies of de lens bevinden kunnen niet worden gelaserd en hele dikke floaters laten zich ook niet met de laser behandelen. Voor de laatste groep (in feite het soort floaters dat ik in mijn oog had) rest alleen een vitrectomie. Of deze techniek het ei van Columbus is voor de grote groep mensen die er last van heeft, is afwachten. De ervaringen zijn tenslotte nog jong. Voordat je aan die kwetsbare kijkers laat knutselen middels een vitrectomie, moet je er van overtuigd zijn dat je niet anders kan. Want zoals prof. Ringens in een artikel eens zei over de staarbehandeling:
,,... omdat de operatie vaker wordt gedaan, krijg ik dus ook met meer mensen te maken, waarbij daadwerkelijk iets is misgegaan.
Ogen
En dan zijn de rapen voor de volle 100 procent gaar!’’ En dat geldt niet alleen voor de staaroperatie, maar voor heel veel ingrepen aan het oog. Laat voorzichtigheid dus troef zijn.

Ogen, ze zijn zo ontzettend belangrijk!.
 

VOLGENDE PAGINA

 

EEN PAAR LINKS:

http://glasvochttroebe.forum2go.nl/
http://floatertalk.yuku.com/
http://oneclearvision.org/questions-for-your-doctor
http://www.thevisioncommunity.com/
http://www.retinavitreous.com/video%20files/videostart.html

 

Oogproblemen
Oogproblemen2
Oogproblemen3