Mailkat
Japan

13-10-2006: De eerste avond dat ik in Takayama was, moest nodig de was eens gedaan worden. Dus toog ik naar de wasserette een paar straten verder van m'n hotel. Ik legde uit dat ik m'n was op 40 graden gedaan wilde hebben, maar dat bleek niet zo te werken. Je gooit je was in de machine, je bepaalt hoeveel water je erin wil en een uur later komt alles er schoon en droog weer uit. De volgende dag heb ik een doos met folders en gelezen boeken naar huis gestuurd, zodat ik er niet meer mee hoef te sjouwen en ook een vriend gemaild die ik in Kyoto zou ontmoeten met de vraag of hij nog wat kan mee nemen als hij uit Japan zou vertrekken. Vervolgens wilde ik een kaart wegsturen en ik had 80 cent op de envelop geplakt. Het meisje van de receptie zag dat en meldde dat er 1,10 op moest, terwijl ik net een paar dagen eerder wat brieven weggestuurd had met 80 cent erop. Ik maakte me zorgen wat ermee gebeurd was. Het meisje zei dat ze wel even naar het postkantoor van Kamikochi zou bellen om te horen wat ermee gebeurd was. Daar meldden ze haar dat ze de brieven inderdaad hadden gevonden en gezien hadden dat er te weinig op zat, en dat ze extra postzegels bijgeplakt hadden. Ze zeiden dat ik me verder geen zorgen hoefde te maken en wensten me een veilige reis toe. Je raakt hier akelig verwend door al die vriendelijkheid.
's Middags kuierde ik maar eens de markt over in de richting van het festival. Het festival wordt twee keer per jaar gehouden, een keer in het voorjaar om de goden een goede oogst te vragen en een keer in het najaar om die goden te danken voor de oogst. Het was prachtig weer beide dagen, de zon scheen continu.
Takayama kar trekken klein
Takayama kar3 klein Takayama kar2 klein

De opgetuigde honderden jaren oude hoge karren werden uit hun stallingen gehaald en door de straat getrokken (letterlijk, met touwen) en schuin achter elkaar neergezet, zodat iedereen ze rustig kon bewonderen. Vaak zitten achter gordijntjes in die karren mensen fluit te spelen of andere geluiden te maken die horen bij het thema van de betreffende wagen. De belangrijkste wagen is die van Hotei Tai. De priester Hotei kan mechanisch bewegen via gecompliceerde handelingen van onzichtbare poppenspelers. Hotei ziet er tamelijk koddig uit en krijgt veel applaus voor zijn optreden (waar duizenden mensen naar kijken). Twee andere poppen (die kinderen voorstellen) springen mechanisch van rekstokje naar rekstokje tot ze op de schouders van Hotei zitten, die dan een waaier tevoorschijn trekt wat gepaard gaat met veel confetti, waarop de boodschap staat dat je kennis niet voor jezelf moet houden maar moet delen. Bij deze dus. 's Avonds worden al die karren met lampionnen verlicht en eveneens door de straat getrokken tot ze ergens onder dak gaan
Takayama Optocht klein
voor de nacht. De volgende dag is er eerst een parade van mensen in oude klederdracht, waarna opnieuw de karren te voorschijn worden gehaald en het poppenspel weer begint. Na afloop van het spel loopt iedereen naar de tempel om de goden te danken. Voor de monniken is het goed oogsten op deze dagen. De tweede dag ben ik na de parade het oudste deel van Takayama gaan bezoeken. Hier krijg je in een paar straten nog een glimp te zien hoe Japan er vroeger uit gezien moet hebben. Ze hebben in die straatjes ook winkeltjes waar ze heel veel moois verkopen. Takayama is vooral bekend om z'n keramiek en lakwaar. Ik vind beide mooi en liep daar dan ook watertandend rond maar heb, op een klein dingetje na, uiteindelijk niets gekocht omdat het niet mee te slepen is naar alle plaatsen waar ik nog naar toe ga. Dat was wel diep zuchten af en toe. 's Avonds had ik een eetafspraak met twee Amerikaanse stellen die drie weken door Japan trekken. We begonnen in het hotel eerst maar eens met wat sake, waarna we naar een restaurantje gingen en anderhalf uur later weer terug waren. Japanners zitten, geheel in mijn stijl, geen uren lang aan tafel maar eten lekker en stappen dan weer op na zo'n anderhalf uur. Terug in het hotel hadden we een erg vrolijke avond, waarin de sake nog lang en rijkelijk vloeide.
De volgende ochtend moest ik om kwart over zes in de ochtend de deur uit naar m'n volgende bestemming. Dat viel geheel niet mee na de voorafgaande avond, maar ik zat toch keurig om zeven uur in de bus die me in 5 uur naar Osaka zou brengen van waaruit ik door zou reizen naar Koyasan. De eerste drie uur in de bus heb ik maar even bijgeslapen. Zo'n lange afstandsbus stopt overigens onderweg drie keer voor plaspauzes en dan kan je meestal ook even iets te eten halen. Op weg naar Osaka regende het stevig en toen ik op Osaka Namba overstapte van de bus in de Nankaitrein richting Koyasan hingen de wolken knap laag en spetterde het nog wat. Op het station van Koyasan was het een en al mist. Koyasan ligt echter op een hoge berg en om er te komen neem je als laatste de kabeltrein die behoorlijk lang steil omhoog gaat. Toen ik boven was, was het stralend weer. Ik stapte in een taxi, die het laatste stuk aflegde op een weg waar ik naar beneden kon kijken en toen zag ik dat ik als in een vliegtuig boven de wolken zat. Het hele dal was gevuld met prachtige witte dikke wolken. De taxi zette me
Koyasan kamer klein
keurig voor de deur af bij mijn tempel (ik zou in Koyasan in een tempel logeren) gooide m'n schoenen uit en ging naar binnen. De monnik die me binnenliet was wat kortaf en zei niet meer dan "name; write street; pasport" etc. Ik weet het maar aan het gebrek aan kennis van de Engelse taal. Ik werd naar m'n kamer gebracht en die zag er mooi en ruim uit. Ik had een hoekkamer, waardoor ik zowel deuren naar de tuin toe open kon zetten als ramen aan de zijkant. Alles ademde de sfeer van vroeger (het klooster is eeuwen oud) en nergens zie je de weg of hoor je een ander geluid dan krekels. Ik kreeg het dagprogramma: half zeven 's ochtends een uurtje bidden, om 7.40 uur ontbijt op de kamer, tussen half 5 en negen 's avonds kan de badkamer gebruikt worden, om half zes diner op de kamer en om 9 uur gaat de poort dicht en kom je er niet meer in. Amen.
Ik vond het best allemaal en schonk mezelf eens een kopje thee in dat keurig voor me klaar stond. De koffer werd de kast ingeschoven en na de thee trok ik er op uit om de boel te verkennen. Ik vond een duidelijke kaart op straat met daarop aangegeven waar alle belangrijke kloosters lagen en neusde eens een beetje rond in wat winkeltjes en zijstraatjes. Het leek me wel wat hier. Om kwart over vijf was ik terug en even voor half zes werd ik gebeld of het avondeten gebracht kon worden. Het eten was zeer smakelijk en voor het eerst helemaal vegetarisch. Van mensen die vegetariër zijn, had ik begrepen dat
Koyasan eten klein
het niet makkelijk is om in Japan iets te krijgen zonder vlees en vis. Zonder vlees wil nog wel lukken, maar vis niet eten, dat begrijpt bijna niemand in een land waar heel veel vis gegeten wordt. Maar in Koyasan is het heel gewoon in de kloosters. Koyasan is een heilige berg, het centrum van de Shingon, een specifieke richting in het Boeddhisme, die rond 814 ontstaan is. Koyasan telde ooit 1100 kloosters (het plaatsje is 6 km lang en 3 km breed) en daar zijn nu nog 117 kloosters van over. Het stadje krijgt jaarlijks veel pelgrims (het Shingon heeft 10 miljoen aanhangers wereldwijd) en een flink aantal kloosters biedt onderdak aan reizigers, waaronder het klooster waar ik zat: Eko-in. Het zijn verder overigens allemaal actieve kloostergemeenschappen, waarin alleen een deel van het klooster gebruikt wordt als gastenverblijf. Ik dook na eerst even een bad te hebben genomen heerlijk vroeg m'n bed in, in de wetenschap dat kwart voor zes de wekker ging. Uitgeslapen ging het groepje gasten de volgende ochtend achter de monnik aan naar het gebed. De monnik zingt op een vaste toon achter elkaar als in een soort trance de gebeden, slaat af en toe op een gong, rinkelt een bel, slaat met cimbalen en wrijft kralen in zijn handen. Na een half uurtje ga je buitenlangs naar een ander gebouw waar een vuurtje gestookt wordt en ritueel houten stokjes worden verbrand. Aan het eind van de ceremonie loop je langs het vuur en waaier je drie keer met je hand wat van de warmte naar je toe, waarna je nog langs wat beelden loopt en daarvoor buigt en dan ga je terug naar je kamer waar inmiddels het ontbijt is gebracht. Je voelt je wel prettig na zo'n begin van de dag, maar ik kan me zo voorstellen dat als ze dit in de winter doen, als het hier ijzig koud is, het bestaan geen lolletje is. Na het ontbijt ben ik gaan wandelen en kloosters gaan bezoeken. Ik bedacht halverwege dat ik dat zangerige geluid tijdens zo'n ceremonie wel wilde hebben om bij m'n foto's op DVD te laten horen. Engels wordt hier echter bijna nergens gesproken, dus toen ik eindelijk een klein Engelstalig boekje te pakken had (in een klooster gevonden) en vroeg of ze ook een CD of tape hadden, werd ik zeer vragend aangekeken. Toen ben ik het maar gaan zingen. Dat maakte (o wonder) een hoop duidelijk en ik werd verwezen naar een andere tempel. Daar weer eens voorgezongen, maar die hadden het ook niet. Een klant die zeer gebrekkig maar tenminste iets van Engels sprak, nam me mee naar een bijgebouwtje. Aan de balie daar, begon hij nu voor te zingen. Zes man eromheen en 1 vrouw die uitgebreid in discussie gingen. Er kwam een tape te voorschijn en een taperecorder en verdomd, daar was het. Maar bijna 25 Euro was wel veel en de man die bij me was, had nog een ander idee. Wij naar een winkel zo'n vijf minuten lopen en daar lag een CD voor ongeveer 9 Euro. Ik vond het perfect, dankte de man hartelijk en was weer helemaal blij.
Koyasan kerkhof 1 klein
Koyasan kerkhof 2 klein

's Middags ben ik het lokale kerkhof gaan bezoeken dat al eeuwen oud is en wat ook te zien is aan de graven. Ze liggen af en toe schots en scheef, maar het is ook wel heel bijzonder om zo'n kerkhof te zien. De avond en de volgende ochtend werd hetzelfde ingevuld als de dag ervoor en om 10 uur vanochtend vertrok ik uit het klooster. Ik had het hier heerlijk gehad en had er graag nog een dagje aan vastgeplakt, maar ja, ik had een volgende bestemming in m'n programma staan: Hiroshima, waar ik nu zit. Ik had ergens neergezet dat het 2 uur reizen was daarnaar toe, maar ik zag ineens dat het zeker 6 uur reizen zou zijn. Ik ben daarom wat vroeger weggegaan, omdat ik niet te laat wilde aankomen. Ik had een kaartje voor de Shinkansen voor 10 voor vijf. Ik was echter al om half drie op Shin Osaka, waar de trein naar Hiroshima ging, dus ik heb aan het loket gevraagd of ik de zaak kon omruilen en dat was geen probleem. Nou luitjes, ik ben hier nog een paar dagen en schrijf nog wel even over twee dagen hoe het hier was, want daarna zal het wel weer even moeilijk worden qua internet. Hier in Hiroshima is het trouwens ook niet heel eenvoudig. Er is maar één internetcafé, ergens in een kelder, waar ik nu zit. Ik moet gauw terug naar mijn hotel, want straks zit dat op slot. Tot later weer, en veel groeten voor iedereen.

15-10-2006. Even een bericht voor ik morgenochtend de boot op stap richting Uchiko. Het kan zijn dat ik de volgende bestemmingen weer geen internet heb en pas weer in Kyoto kan schrijven. Daar kom ik de 23e aan en dan is er een festival gaande, dus op z'n vroegst wordt het dan de 24e.
Gisteren ben ik eerst naar het Peace Memorial park geweest waar de atomic bomb dome (ik schrijf het maar in het Engels omdat dat hier zo staat aangegeven en elke vertaling een eigen brouwsel wordt) staat. Dit is de plek waar op 6 augustus 1945 de eerste atoombom werd neergegooid. Er is een enkel gebouw blijven staan - de voormalige Prefectural Industrial Promotion Hall - waar het dak vanaf is en de helft van de muren van weg zijn, dat als herinnering in stand gehouden wordt. Het staat inmiddels op de werelderfgoedlijst van de Unesco. 150 meter van deze plaats (ongeveer waar het internetcafé
Hiroshima 1 klein
staat waar ik nu ben) was het epicentrum waar die bom op 600 meter hoogte ontplofte. Het is een indrukwekkende plaats waar een heel park omheen aangelegd is, en dat dezelfde functie heeft als bij ons de Dam op 5 mei. Er is op 6 augustus ieder jaar om kwart over acht in de ochtend (het moment waarop die bom viel) een herdenking waar zeer veel mensen naar toe gaan. In het park staat verder o.m. een museum waarin aan bezoekers wordt uitgelegd hoe Hiroshima er vroeger uitzag, hoe het in de oorlog een militaire basis werd en wat de afwegingen waren van de geallieerden om die bom hier neer te gooien en alles over de gevolgen van die bom. Het is een flink museum en er lopen veel mensen door, maar iedereen is buitengewoon stil. Het is ook een gruwelijk verhaal bij elkaar waar je - als je alles achter elkaar leest - sprakeloos van raakt. De hele kwestie rondom de Japanse schoolboekjes is in dit museum geen kwestie. Ze geven zelf aan dat ze heel wat leed hebben veroorzaakt en dat dit niet had mogen gebeuren. "Wij zullen deze vergissing geen tweede keer maken" is wat je steeds leest hier als het over de oorlog gaat. Hiroshima maakt zich ook sterk om alle kernwapens de wereld uit te krijgen en de burgemeesters protesteren altijd als er weer een nieuwe kernproef gedaan wordt zoals nu in Noord Korea. In het park ligt ook een grafheuvel met de as van ca. 70.000 mensen, en staan veel beelden voor specifieke groepen (er werkten o.a. veel Koreanen als dwangarbeiders in die tijd in Hiroshima). Grote groepen schoolkinderen worden hier voortdurend langs gestuurd om te leren van wat er gebeurd is.
Hiroshima meisje met kraanvogel klein
Je wordt regelmatig aangesproken door kinderen die vragen om ook een vredesboodschap op een blaadje te schrijven dat ze bij zich hebben. De kinderen kunnen zelf een klok luiden voor de vrede (zo'n Japanse klok waar je een balk tegenaan laat vallen en die dan een keer slaat) en ze gaan allemaal naar het children's peace monument voor de herinnering aan een klein meisje dat duizend en nog wat kraanvogels van papier vouwde in de hoop dat haar wens om te blijven leven uit zou komen. Ze stierf aan leukemie, het gevolg van stralingsziekte. Dit was een heftig dagje want je bent wel even bezig met zo'n onderwerp als je op de plaats zelf bent. Hiroshima zelf is verder helemaal geen onaangename stad. Ze hebben weinig hoogbouw, het meeste is maximaal vier verdiepingen hoog en de straten zijn ruim opgezet en er rijden hier gewoon trams en bussen in het centrum. Er is een leuk winkelcentrum en zijn veel eettentjes en je kan je hier prima vermaken. Ik ben nu twee keer door Osaka gegaan, en die stad is ook plat gegooid in de tweede wereldoorlog, maar daar word je bijna claustrofobisch. Het is een en al hoge en vooral ook lelijke gebouwen die dwars door elkaar heen gezet zijn. Osaka is het economische hart van Japan en het zindert van de activiteiten, maar mijn stad zou het niet zijn.
Vandaag maar even wat lichtvoetigers gedaan. Ben met de boot naar het eiland Miyajima gegaan. Dat is een mooi eilandje waar een wereldberoemde Torii in het water staat recht voor een Shinto klooster. Dat klooster is prachtig en die Torii is ook heel bijzonder om te zien vooral omdat 'ie ook zo groot is. Het grappige van Miyajima is dat over het hele eiland herten los lopen. In principe mag je die niet voederen, maar bij de haven staat een man met speciaal diervoer dat ze wel mogen hebben. Ik dus ook voor 200 yen zo'n pakje koekjes gekocht en die beesten lekker te bikken gegeven. Je lacht je gek erom. Ze staan in drommen om je heen en als ze achter je staan, bijten ze in en trekken ze aan je broek om je te laten weten dat zij ook
Bruidspaar klein
wat willen. Ze zijn heel aaibaar en lief en er lopen heel wat kleine bambi's tussen. In het klooster was net een bruidspaar traditioneel getrouwd. Dat kwam natuurlijk even goed uit en ik stond alweer in de aanslag met m'n camera. Ik heb inmiddels al heel veel foto's gemaakt en moet weer films bijkopen. Ik hoop dat m'n camera het goed doet (die ene film die ik heb getest zag er goed uit, maar je weet het natuurlijk nooit). Later in de middag ben ik nog even naar de top van het eiland geweest via de ropeway, en toen zag ik dat je daar wandelingen kon maken. Er staan wat borden dat er apen rondlopen en op z'n aaps staat aangegeven dat ik graag in rugzakjes kijk dus dat je die beter kan achterlaten in de kluisjes op het station, maar dat ik geen interesse in camera's heb en dat ik er niet van hou om recht in de ogen te worden gekeken want dan sta ik niet helemaal in voor mijzelf. Wel luitjes, ik ga terug naar mijn hotel. Het is hier bijna half acht 's avonds, ik moet nog wat eten bij elkaar scharrelen en ik ga m'n koffer weer pakken want morgen moet ik eerst met een tram en dan met een boot, daarna met een bus en tenslotte met een trein en dan ben ik er geloof ik bijna, na nog een wandelingetje. Zodra ik weer ergens internet heb, schrijf ik weer. Groet aan en liefs voor iedereen.

 

KLIK HIER voor de volgende pagina

of

GA TERUG naar de vorige pagina