Mailkat
Reizen

bigstock_Travelling_Globe_3677595Een lange reis maken, is een van de leukste dingen die ik kan bedenken. Je pakt je koffer of rugzak in, stapt op het vliegtuig en het enige waar je verder nog over hoeft na te denken is waar je zal gaan eten, wat de volgende bestemming wordt, waar je kaartjes voor de trein moet halen en waar je zal slapen ‘s avonds. Voor sommige mensen is het nogal eng dat allemaal niet te weten, maar ik vind het geweldig. Het leven is over het algemeen complex genoeg terwijl op reis alles tot overzichtelijke proporties wordt terug gebracht. Ik kom altijd uitgerust terug en ook fitter door het vele lopen dat ik onderweg doe. Vandaag de dag hebben veel mensen een bureaubaan en ik ben daar geen uitzondering op. Behalve hersengymnastiek is de beweging beperkt en na zo’n reis voel je hoeveel meer energie je hebt gekregen door je lijf te gebruiken. Maar ook mentaal is het enorm verfrissend. Het is alsof de wind door je hoofd is gewaaid, waardoor meer ruimte is ontstaan om weer intensief te werken of te studeren.

Ik reis graag alleen, ik hou van de vrijheid die inherent is aan het alleen zijn, maar ontmoet onderweg talloze mensen. Soms ging ik ‘s ochtends alleen op weg naar een nieuwe plaats en zat ik ‘s avonds met zes nationaliteiten te eten om de volgende dag weer afscheid te nemen en
bigstock_backpacker_13844240
verder te trekken. Vaak word ik onderweg geholpen door behulpzame passanten, andere reizigers of lokale bevolking. In Shanghai kon ik geen hotel vinden en hielp een Chinese jongen me, door met me in een taxi van hotel naar hotel te gaan en daar het woord voor me te doen. We zijn vervolgens een week samen opgetrokken. In Madras in India hielp een Indiase heer die ik in de trein had ontmoet me aan een hotelkamer op het station door met de stationschef te praten omdat hij wist dat alle hotels in de stad vol zaten terwijl bovendien een tropische regenbui was losgebarsten. Op andere plaatsen hielpen mensen me sjouwen met mijn bagage (ik koop te veel onderweg) en hadden we jaren daarna nog contact. Vaak deelde ik een hotelkamer met een andere reiziger die ik net had leren kennen, en even vaak ontmoette ik onderweg mensen die dan ‘s avonds voor mijn deur stonden om te vragen of ik mee ging eten. Natuurlijk, er zijn ook dagen van stilte en weinig contact. Ik vind dat geen probleem en vermaak me toch wel.

Het heeft voordelen dat we tegenwoordig internet hebben en vrijwel overal op de wereld de thuisblijvers op de hoogte kunnen houden. Toch verlang ik nog wel eens naar de tijd dat ik handgeschreven brieven naar huis stuurde en dat familie en vrienden mij brieven terug stuurden via het hoofdpostkantoor van de grote plaatsen die ik aandeed en waar je dan doorgaans in een kartonnen doos moest graaien om te zien of er wat voor je bij zat. Je was in die tijd nog meer weg.

Het is geen gewoonte van me om reisverhalen te schrijven. In Laos heb ik dat wel gedaan omdat ik op dat moment behoefte had het verhaal met anderen te delen. In Japan hield ik een reisblog bij voor familie en vrienden. Beide verhalen heb ik op de volgende pagina’s opgenomen. Het zijn geen landen die heel veel bezocht worden, dus misschien heeft iemand er nog wat aan. Overigens is de reis naar Japan nog niet heel lang geleden gemaakt. Aangezien ik voorzag dat het zoeken naar hotels daar wat ingewikkeld zou zijn, heb ik een Nederlands reisbureau ingeschakeld, t.w. Passaat Verre Reizen, alwaar een van oorsprong Japanse dame op basis van de door mij uitgezochte bestemmingen de zaak bijzonder flexibel regelde. Van harte aanbevolen.